Tempus

Tempus

Władna Bitew, Młot na wrogów

Większe Bóstwo

Symbol:                 płonący srebrny miecz na krwistoczerwonej tarczy       

Plan Ojczysty:     Odpoczynek Wojownika

Charakter:           chaotyczny neutralny

Dziedzina:            wojna, bitwa, zbrojni

Wyznawcy:          zbrojni, wojownicy, barbarzyńcy, tropiciele, półorkowie

Charakter kleru:      CZ, CD, CN

Domeny:                    chaos, ochrona, siła, wojna

Ulubiona broń:        Bitewne Męstwo (topór bojowy)

Tempus (tem-pus) zarząda wojną, a łaską obdarza dość kapryśnie. Zawsze podróżuje na grzbiecie bliźniaczych wierzchowców – Verios, białej klaczy i Deriosa, czarnego ogiera. Jego chaotyczna natura sprawia, iż jednakowo sprzyja wszystkim uczestnikom zbrojnego konfliktu, zdarza się więc, że jednego dnia wspiera jednych, a następnego drugich. Żołnierze dowolnego charakteru modlą się do niego przed poczęciem bitwy. W bitwie Tempus bywa straszliwy, ale honorowy, wierny jedynie własnemu kodeksowi wojownika. Nie doba o długotrwałe sojusze. Znanu jest z zamiłowania do jedzenia, picia i polowania, chociaż najbardziej kocha zgiełk bitwy. Zawsze objawia się jako gigantyczny mężczyzna, w zniszczonej i okrwawionej zbroi płytowej, z twarzą zakrytą masywnym hełmem. Nisi ze sobą wielki topór bojowy lub czarny miecz wyszczerbiony i poplamiony od wielokrotnego użytku, który zwykle trzyma w gotowości w odzianych w stalowe rękawice dłoniach.

Historia/związki:

Tempus narodził się z pierwszej bitwy międzi Shar a Selune i był jednym z wielu wojennych bóstw mających chodzić po świecie. Z czasem pokonał w bitwie wszystkich rywali, z których ostatnim był Garagos Rozbójnik. Niektóre przepowiednie mówią, że będzie toczyć wojnę z Anhurem w chwili, gdy panteony faeruński i mulhorandzki zewrą się ze sobą i nieodwracalnie zmieszają. W ostatnich latach Tempus był rzecznikiem boskości Czerwonej Rycerki, a ich stosunki przypominają nieco to, jakie łączą protekcjonalnego ojca z córką, która cieżko pracuje w tym samym co on zawodzie – i para się wojną. Od czasy do czasu Młot na Wrogów przyjaźni się z innymi wojowniczymi bóstwami, takimi jak Nabanion, Gond, Valkur i Uthgar. Eldath, swe lustrzane przeciwieństwo, uważa za słabą i naiwną, jednak z szacunku dla jej przekonań karze swych kapłanów, którzy ubliżają jej kleru, naruszają kaplice lub świątynie, ponieważ wie, że wojna bez pokoju nie ma sensu, bowiem to on ją definiuje i podkreśla jej potrzebę. Sune, która uznaje go za swego wroga, traktuje z pobłażaniem, uważając, że w ogóle nie warto się nią przejmować. Nie wiadomo natomiast, dlaczego toleruje Garagosa, chociaż niektórzy mędrcy spekulują, że zdaje sobie sprawę, iż nieuniknione są nowe wyzwania, więc woli zatrzymać w służbie Rozbójnika i wykorzystywać go jako zwiadowcę do tropieni potencjalnych wrogów. Inni twierdzą, że Garagos reprezentuje ten odłamek wojennego rzemiosła, który Tempusowi jest wstrętny – dzikie szaleństwo, oraz że Władca Biter specjalnie scedował na niego tę część swojej dziedziny, choć nadal chętnie przyjmuje cześć barbarzyńców.

Dogmat:
Tempus nie wygrywa bitew, a jedynie pomaga odnieść zwycięstwo wojownikom, którzy na to zasługują. Wojna jest sprawiedliwa, ponieważ w równym stopniu uciska i pomaga wszystkim, a w bitwie każdy śmiertelnik może polec lub stać  się przywódcą. Nie należy bać się wojny, trzeba ją bowiem traktować jak naturalną siłę, burzę, którą niesie ze sobą cywilizacja. Uzbrój zatem wszelkich, którzy chcą starcia, nawet wrogów. Wycofuj się z beznadziejnych walk, lecz nigdy nie unikaj bitwy. Wrogów zabijaj stanowczo, a zbrojne starcie kończ szybko, bowiem powolne wyczerpanie sił i przeciąganie wzajemnej wrogości nie ma sensu. Pamiętaj o tych, którzy polegli przed Tobą. Broń tego, w co wierzysz i szanuj każdego, ponieważ w każdym płonie ogień męstwa, niezależnie od płci, wieku i rasy. Tempus patrzy łaskawie na tych, którzy walczą honorowo i nie posuwają się do szalonych kroków – nie zniszczą zatem domów ani inwentarza i nie mordują rodzin, gdy wróg jest jeszcze daleko. Rozważaj konsekwencje działań wojennych i nie tocz wojny nieostrożnie. Ci, którzy dużo mówią i szybko biegają, unikają wysiłku i nigdy nie bronią swoich przekonań, powodują więc więcej krzywd niż najbardziej zawzięci tyrani.