Kelemvor

Kelemvor

Władca umarłych, Sędzia potępionych

Większe bóstwo

Symbol:             wyprostowane ramię szkieletu trzymające złotą

                          wagę sprawiedliwości   

Plan Ojczysty:   Pan Letargu

Charakter:        praworządny neutralny

Dziedzina:        śmierć, umarli

Wyznawcy:      umierający, rodziny umierających, grabarze, łowcy

                          nieumarłych, żałobnicy, zajmujący się zwłokami

Charakter kleru:        PZ, PD, PN

Domeny:            ochrona, podróż, prawo, przeznaczenie, spoczynek

Ulubiona broń:   Śmiertelny Dotyk (miecz półtoraręczny)

Kelemvor (kel-em-vor) jest ostatnim w długiej kolejce bóstw Faerunu rozkazujących siłom śmierci i doglądających przeznaczenia umarłych. Śmierć zawsze była i jest jedyną niezamienną rzeczą w dziejach ludzkości, lecz w sposób, w jaki ludzie postrzegali tę nieuniknioną siłę, zmieniał się w zależności od bóstw, które zostały wyniesione, by je doglądać. W czasie panowania nieodgadnionego Jergala, śmierć i życie po niej dla zwykłego człowieka okryte były tajemnicą. Wiekszość bała się tego, czego nie znała lub nie rozumiała. Kiedy urząd Władcy Umarłych przejął Myrkul, po tym jak Jergal go opuścił, największe obawy ludzkości przybrały konkretną formę. Źli wyznawcy tego boga przypomnieli ludziom o sile śmierci i jej wpływie, który rozciąga się poza grób. W tamtych dniach granice między umarłymi a nieumartymi zatarły się, a lud wiedział, że dostawszy się w objęcia Myrkula, zmarli nie mogą już liczyć na ochronę przed wskrzeszeniem przez obłąkanego nekromantę. Ich sytuacja uległa jeszcze pogorszeniu gdy Myrkul został zniszczony w Czasach Kłopotów a jego rolę przejął Cyric. Małostkowe Czarne Słońce nawet nie dało cienia wątpliwości co do losów zmarłych. Dopiero Kelemvor, który objął dziedzinę śmierci po Wojnie Bogów, przyjął zupełnie inne podejście.

Historia/związki:
Gdyby nie Czas Kłopotów, śmiertelny wojownik pod imieniem Kelemvora Lyonbane’a zapewne zginąłby na polu bitwy, samotny i przez nikogo nie opłakiwany. Padł on jednak ofiarą niezwykłej starożytnej klątwy, która zmusiła go do przybierania postaci groźnej, magicznej pantery, ilekroć dokonywał jakiegoś dobrego czynu. Zmówił się z grupą poszukiwaczy przygód, wśród których był Cyric z Twierdzy Zhentil i młoda czarodziejka zwana Midnight. Pod koniec wojny cała trójka, za pomocą intryg i zdrad, stała się bóstwami.
Jaki bóstwa, trójka byłych towarzyszy wciąż utrzymywała ze sobą pewne kontakty. Cyric gardził zarówno Kelemvorem, jak i Midnight (która stała się Mystrą) i winił ich za swe liczne niepowodzenia. Nieustannie knuł więc intrygi, by odzyskać dziedzinę śmierci, śmiertelnym wyznawcom, by przeciwstawiali się Kelemvorowi, zakłócając spoczynek zmarłych, okaleczając ciała tak, by uniemożliwić ich identyfikację, i wspierając każdy rodzaj działalności nekromantów. Mystra i Kelemvor jako śmiertelnicy byli kochankami, lecz to, czy ich związek przetrwał wydarzenia ostatnich czternastu lat, pozostaje niewiadomą. Mystra od casu do czasu pomaga Kelemvorowi, lecz wymogi jej pozycji uniemożliwiają częstsze kontakty. Kelemvor nienawidzi Velsharoona za jego wsparcie dla nekromancji oraz Talony za jej trucizny i choroby, które zbyt wcześnie przysyłają dusze na Plan Letargu. Bardzo dużo czasu spędza w towarzystwie Jergala, z którym mieszka w Kryształowej Wieży Planu Letargu i od którego uczy się obowiązków oraz wymogów związanych z jego pozycją. Skrajny pragmatyzm i przejmujący chłodem brak litości Zapomnianego budzą w nim jednak wewnętrzny sprzeciw, toteż mimo że szanuje Jergala, przesadą było by stwierdzenie, że mu ufa.

Dogmat:
Zrozum, że śmierć jest częścią życia. Ne jest końcem, lecz początkiem, nie karą, lecz koniecznością. Śmierć to słuszny proces, nie ma w niej nieuczciwości, tajemnic i przypadków. Pomagaj innym umrzeć z godnością w wyznaczonym dla nich czasie lub później czasie. Przemawiaj przeciwko tym, którzy chcieliby sztucznie przedłużać swe życie poza naturalne granice, zwłaszcza nieumałym. Oddawaj część zmarłym, albowiem to ich wysiłki doprowadziły Faerun tam, gdzie się obecnie znajduje. Zapomnieć o nich, oznacza zapomnieć, gdzie i dlaczego teraz jesteśmy. Nie pozwól, by ktokolwiek w Faerunie zmarł naturalną śmiercią bez kapłana Kelemvora u boku.